इशा परियार : संघर्ष, नृत्य र सपनालाई पछ्याउँदै रजतपटसम्म

भोजपुर जिल्लाको घरेटार, रानीबास, लुङ्गिनमा जन्मिएकी इशा परियारको कलाकारिता यात्रा हेर्दा बाहिरबाट जति चम्किलो देखिन्छ, त्यसको पछाडि त्यति नै लामो संघर्ष, मेहनत र धैर्य लुकेको छ भन्दा फरक नपर्ला। बाल्यकालका धेरै तस्बिर उनीसँग छैनन्, तर ती दिनका सम्झना भने उनको जीवनमा अझै ताजा छन्।

उनको बाल्यकाल सहज र रमाइलो मात्र थिएन। जीवनका विभिन्न उतारचढावबीच हुर्किएकी इशाका लागि परिवार नै सबैभन्दा ठूलो प्रेरणाको स्रोत बन्यो। विशेषगरी बाबाले दिएको हिम्मत र प्रेरणाले उनलाई जीवनमा अगाडि बढ्न र आफूले देखेको सपना पछ्याउन साहस दियो।

इशाको पढाइ पनि एउटै ठाउँमा सीमित रहेन। तराईका विभिन्न ठाउँ, कालाबञ्जर हुँदै विराटनगरसम्म उनको शैक्षिक यात्रा अघि बढ्यो। कक्षा ८ देखि बराहक्षेत्र नगरपालिका, कालाबञ्जरमा अध्ययन गरेकी उनले त्यहीँबाट एसएलसीसम्मको पढाइ पूरा गरिन्। पढाइसँगै उनको मनमा भने सानैदेखि कलाकार बन्ने हुटहुटी थियो। परिस्थितिले उनलाई जहाँ–जहाँ पुर्‍याए पनि कलाकार बन्ने चाहना उनको मनबाट कहिल्यै हटेन। त्यही सपना बोकेर उनी २०७० सालतिर पहिलोपटक काठमाडौं आइन्।

काठमाडौं उनका लागि बिल्कुलै नयाँ संसार थियो। न यहाँको वातावरण परिचित थियो, न कलाकारिता क्षेत्रमा कसरी अगाडि बढ्ने भन्ने पर्याप्त अनुभव। तर सपना ठूलो थियो। उनी कुनै अडिसनमार्फत कलाकारितामा प्रवेश गरेकी होइनन्। रमेश परियारले उनलाई पहिलोपटक अवसर दिएका थिए। उहाँकै माध्यमबाट बिमा कुमारी दुरा र रमेश परियारको गीत ‘आँसुको मूल फुट्यो’*को म्युजिक भिडियोमा काम गर्ने अवसर पाइन्। यही भिडियो उनको कलाकारिताको पहिलो खुड्किलो बन्यो।

पहिलोपटक क्यामेराको सामना गर्दा उनलाई क्यामेरा फेस गर्नसमेत सहज थिएन। तर त्यही असहजताबाट उनले सिक्न सुरु गरिन्। हरेक कामसँगै नयाँ कुरा सिक्दै गइन् र बिस्तारै क्यामेरासँग आफूलाई अभ्यस्त बनाउँदै लगिन्।
कलाकारिता सुरु गरेपछि भने उनको यात्रा सहज थिएन।

राम्रो अवसर नपाउनु, राम्रो टिम नपाउनु, आर्थिक समस्या हुनु तथा आफूले चाहेजस्तो क्यामेरा, मेकअप र निर्देशनको वातावरण नपाउनु उनका संघर्षका हिस्सा बने। कतिपय अवस्थामा आफूभित्रको क्षमतालाई आफूले चाहेजस्तो प्रस्तुत गर्न नसकेको महसुस पनि भयो। तर उनले परिस्थितिलाई आफ्नो कमजोरी बन्न दिइनन्। अवसर जस्तो आयो, त्यसमा आफ्नो शतप्रतिशत दिने प्रयास गरिन्।

सुरुमा क्यामेराको अगाडि उभिनसमेत गाह्रो मान्ने इशाले हरेक कामसँगै नयाँ कुरा सिक्दै गइन्। गल्तीबाट सिकिन्, आलोचनाबाट सिकिन् र असफलताबाट पनि आफूलाई अझ बलियो बनाउँदै लगिन्।

उनको करियरमा ‘चुना लाएर’ एउटा विशेष मोडका रूपमा आयो। उक्त गीतमा उनले आफैँ लगानी गर्नुका साथै आफैँ प्रोड्युस पनि गरिन्। आफ्नो काममा आफैँ जोखिम लिएर अगाडि बढ्ने उनको प्रयासले उनलाई नयाँ पहिचान दियो। ‘चुना लाएर’ले दिएको प्रतिक्रिया र सफलताले उनलाई अझ राम्रो काम गर्ने आत्मविश्वास दिलायो। अरूले अवसर दिन्छन् भनेर मात्र कुर्नुभन्दा कहिलेकाहीँ आफ्नै अवसर आफैँ सिर्जना गर्नुपर्छ भन्ने कुरा पनि उनले यही यात्राबाट सिकिन्।

तर इशाको संघर्षको कथा म्युजिक भिडियो र क्यामेरासम्म मात्र सीमित छैन। आफ्नो सपना र परिवारको जिम्मेवारी पूरा गर्न उनले देशबाहिरको यात्रा पनि रोजिन्। पछिल्लो समय उनी दुबईमा बस्दै आएकी छिन्। त्यहाँ पनि उनले आफ्नो प्रतिभा र मेहनतलाई निरन्तरता दिइरहेकी छन्। विशेषगरी नृत्यलाई आफ्नो सीप र आम्दानीको माध्यम बनाउँदै उनले आफ्नो परिवारका लागि महत्वपूर्ण योगदान दिएकी छन्।

आफूले नृत्य गरेर कमाएको पैसाबाट आमाका लागि घरसमेत बनाइदिएको प्रसंग इशाको जीवनको निकै भावुक र प्रेरणादायी अध्याय हो। कलाकार बन्ने सपना बोकेर काठमाडौं छिरेकी एउटी युवतीले आफ्नो प्रतिभालाई केवल व्यक्तिगत सफलताका लागि मात्र प्रयोग गरिनन्, आमाको सपना र आवश्यकतालाई पनि आफ्नो सफलतासँग जोडिन्। आफूले कमाएको पैसाले आमाका लागि घर बनाइदिन सक्नु उनका लागि कुनै अवार्ड वा चर्चाभन्दा कम उपलब्धि होइन। यसले उनको संघर्षभित्र लुकेको पारिवारिक जिम्मेवारी र आमाप्रतिको माया पनि देखाउँछ।
दुबईमा रहेर पनि उनको कलाकारितासँगको सम्बन्ध भने टुटेको छैन। नृत्य, म्युजिक भिडियो र सिर्जनात्मक काममार्फत आफूलाई निरन्तर सक्रिय राख्दै आएकी इशाका लागि विदेश बसाइँ पनि आफ्नो सपनाबाट टाढा हुने कारण बनेन। बरु आफ्नो प्रतिभालाई अझ फराकिलो ठाउँमा प्रयोग गर्ने अवसरका रूपमा उनले यसलाई अघि बढाइरहेकी छन्।
म्युजिक भिडियोबाट सुरु भएको उनको यात्रा विस्तारै फिल्मको पर्दासम्म पुग्यो। टंक बुढाथोकीको निर्देशनमा निर्माण भएको फिल्म ‘मन बिनाको धन २’ उनको फिल्म यात्राको महत्वपूर्ण अध्याय बन्यो। यही फिल्ममार्फत उनले नेपाली रजतपटमा डेब्यु गरिन्। फिल्ममा काम गर्ने अवसर उनका लागि केवल अर्को काम थिएन, बाल्यकालदेखि देखेको कलाकार बन्ने सपनालाई ठूलो पर्दासम्म पुर्‍याउने महत्वपूर्ण खुड्किलो थियो।

टंक बुढाथोकीमार्फत फिल्ममा पहिलोपटक अवसर पाउनु उनको करियरका लागि महत्वपूर्ण अवसर बन्यो। म्युजिक भिडियोमा क्यामेराको अगाडि उभिन सिकेकी इशाका लागि फिल्मको पर्दामा आफूलाई प्रस्तुत गर्नु नयाँ अनुभव थियो। त्यसले उनको कलाकारिताको यात्रालाई अझ फराकिलो बनायो।

इशाको संघर्ष केवल काम पाउने वा क्यामेराको अगाडि देखिने विषयमा मात्र सीमित थिएन। कलाकारिता क्षेत्रमा टिकिरहन पनि निरन्तर मेहनत आवश्यक थियो। कहिले अवसरको प्रतीक्षा, कहिले आर्थिक समस्या, कहिले आफूले चाहेजस्तो काम नपाउनु र कहिले गरेको कामले अपेक्षित परिणाम नदिनु—यी सबै अवस्थाबाट उनी गुज्रिइन्। तर कठिन समय आउँदा पनि उनले आफूलाई एउटै कुरा सम्झाउँथिन्—‘म रोकिनु हुँदैन, मैले अझै धेरै गर्न बाँकी छ।’
परिवार, साथीभाइ र दर्शकबाट पाएको माया र साथले पनि उनलाई हरेकपटक फेरि उठ्ने हिम्मत दियो। उनको यात्रामा सबैभन्दा ठूलो प्रेरणा उनका बाबा हुन्। त्यसपछि परिवार, भाइबहिनी, साथीभाइ र दर्शकको साथले उनलाई निरन्तर अघि बढ्न ऊर्जा दिएको छ।

उनको कामलाई माया गर्ने, राम्रो–नराम्रो प्रतिक्रिया दिने हरेक दर्शकबाट आफूले केही न केही सिकिरहेको उनी बताउँछिन्। संघर्षका बीच आएका साना–साना सफलता, दर्शकको माया र आफूले हरेक कामबाट नयाँ कुरा सिकेको क्षण उनका लागि विशेष छन्। त्यसमध्ये ‘चुना लाएर’ले दिएको पहिचान र नृत्यबाट कमाएर आमाका लागि घर बनाउन सकेको क्षण उनको जीवनका विशेष उपलब्धिमध्ये पर्छन्।

इशाको यात्रा अहिले पनि रोकिएको छैन। उनी नयाँ काममार्फत आफूलाई अझ फरक ढंगले प्रस्तुत गर्ने प्रयासमा छिन्। अब उनी ‘आइटम बम’ नामको हिन्दी गीत अहिले युटुबमा सार्वजनिक समेत भैसकेको छ। यसलाई पनि उनले आफ्नो करियरको नयाँ अध्यायका रूपमा हेरेकी छन्।

‘आँसुको मूल फुट्यो’बाट क्यामेराको सामना गर्न सुरु गरेकी इशा आज ‘आइटम बम’सम्म आइपुगेकी छन्। बीचमा धेरै संघर्ष आए, धेरै कुरा सिकिन्, केही अवसर पाए, केही छुटे पनि होला। तर उनको सपना भने कहिल्यै छुटेन।

इशाको सबैभन्दा ठूलो सपना अब केवल कलाकार बन्नु होइन, राम्रो र असल कलाकारका रूपमा आफूलाई स्थापित गर्नु हो। उनी अझै धेरै राम्रो म्युजिक भिडियो, फिल्म र सिर्जनात्मक काम गर्न चाहन्छिन्। दर्शकले उनलाई नामले मात्र होइन, उनको कामले चिनून् भन्ने उनको ठूलो चाहना छ।

भोजपुरबाट सुरु भएको एउटा सामान्य युवतीको यात्रा काठमाडौंको क्यामेरासम्म आइपुग्यो। म्युजिक भिडियोबाट फिल्मको पर्दासम्म पुग्यो। त्यसपछि नृत्यलाई आफ्नो संघर्षको माध्यम बनाउँदै दुबईसम्म पुगिन् र त्यही मेहनतबाट आफ्नी आमाका लागि घर बनाउन सफल भइन्। यो यात्रा केवल स्थान परिवर्तनको कथा होइन, सपना, संघर्ष, जिम्मेवारी र निरन्तर मेहनतको कथा हो।

इशा परियारको कथा कुनै एक सफलताको कथा मात्र होइन। यो अवसरको खोजीमा हिँडेकी, आर्थिक र व्यावसायिक कठिनाइसँग जुधेकी, कहिलेकाहीँ निराश भएर पनि फेरि उठेकी र आफ्नो सपना छोड्न नमानेकी एउटी युवतीको कथा हो। क्यामेरा फेस गर्नसमेत नजान्ने अवस्थाबाट सुरु भएको उनको यात्रा आज त्यही क्यामेराको अगाडि आफ्नो पहिचान खोजिरहेको छ।

आफ्नो नृत्यबाट आमाको सपना पूरा गर्न घर बनाइदिने छोरीदेखि नेपाली रजतपटमा आफ्नो स्थान खोजिरहेकी कलाकारसम्म—इशाको यात्रामा संघर्षका धेरै अध्याय छन्। तर उनको कथा अझै पूरा भएको छैन। बरु अहिलेसम्मको संघर्ष, सिकाइ र उपलब्धिले उनको आगामी यात्राका लागि एउटा बलियो आधार तयार गरेको छ।